گلچینی از اشعار شاعران پراحساس

 پست پیش رو را اختصاص می دهم به دل نوشته های شاعران بزرگ

ادب زبان فارسی و سایر زبان ها .

سروران بزرگوار اگر عنایت به اظهار نظر نسبت به هریک از اشعار یا ابیات

داشته باشند ،  لطف کرده یا عنوان شعر یا بیت را

در قسمت نظرات همین پست مرقوم نموده به صورت کلّی ابراز نظر فرمایند .

و یا با کلیک بر روی

ادامه مطلــــــــــــــــــــــــــــــــــب 

نظر ازرشمند خود را روی هر یک از شعرها به صورت جداگانه اظهار نمایند.

با سپاس فرواوان .

لطفاً برای دیدن و خواندن مطالب ادامه مطلب را کلیک کنید  ==>>>

ادامه مطلب

عذرخواهی

از دوستان گلم دوسه روز مرخصی می خواهم . . .

لطفاً در این مدّت راهنمایی های سودمندتان را از ما دریغ نفرمایید . . .

متشکرم . . .

سفر کرده . . .

سفر کرده . . .

ای سفر کرده که کردی در دلم رخنه به جبر !

تا دوباره برنگردی می دهم بوســـــــه به قبر

 

هر پگاه از شــــــــوق دیدارت به راه بازگشت

اشــــک ریزم سیل سازم از غم و اندوه و جبر

 

از زمان رفتنت ای بـــــــــــــــرده شادیّ دلم !

بودم ایّوبی که دیگــــــــر ناتوان هستم به صبر

 

آن قدر دود غـــــم  هجرت به تار و پود خویش

دادمش تا می دهم جانم به تابوتــــــی ستبر

 

تا تو رفتی در دلــــــــــــــــم پژمرد برگ آرزو

دیگر اکنون ماه من بیرون بیا از پشـــــــت ابر

 

با امید چیـــــــــــــدن مژگان چشمت زنده ام

ای سفر کرده که کردی در دلم رخنه به جبر !

 ..............

70/4/5

ع. ف

کاش . . .

کاش . . .

کاش از دیــــــــــــده مستم امشب

می رماندی غـــــــــم پستم امشب

کاش با غمــــــــــــــــزه شورانگیزت

می ربــــــــــودی دل مستم امشب

کاش با ساغـــــــــر لب می کردی

چو خـــــــــودت باده پرستم امشب

کاش دور از غـــــــم دوری می شد

بدهــــــــــی جام به دستم امشب

کاش می شد که به رعد غم هجر

بزنـــــــــــــم داد که هستم امشب

کاش در ناله مـــــــــــــــن نی بدمد

کـــــــــــــــــه ره درد ببستم امشب

کاش فریاد زند دیـــــــــــــــــــو فراق

شیشه مـــــــــرگ شکستم امشب

کاش با بانگ « بلــــی » می گفتی

بر سر عهــــــــد « الستم » امشب

کاش یا با دل مـــــــــــن می گفتی

از ازل عهــــــــــــــــد نبستم امشب

71/3/11

عادل فنائی

تضمین دو رباعی از حافظ

دوریت چنان سینــــــه دریده است مرا

از غصــه که این گونه خمیده است مرا

می گویم و این گفتـه رسیده است مرا

« روزی که فلـــک از تو بریده است مرا

                                              کس با لب پر خنده ندیده است مرا »

باز آی دوباره نازنیــــــــــــــــــن دلدارم

در دوری تــــــــــــــــــو مثال باران بارم

از چشـــم به خون نشسته سیلاب آرم

« چندان غــــــــم هجران تو بر دل دارم

                                              من دانم و آن که آفـــریده است مرا »

                         ××××××××××××

ابرم که بدون تو چـــــــــو مجنون گریم

لیلی صفتا بیا ببیــــــــــــــن چون گریم

پروانه ام و چو شمـــــــع محزون گریم

« در هجر تو من ز شمــــع افزون گریم

                                               دائم چو صراحی اشک گلگون گریم »

دردا که دلت بود چــــــــــو خارا سنگی

سنگی که کند به ســـــوی دل آهنگی

دردا که مــــــــــــــدام ای سراپا زنگی

« چون ساغــــــر باده ام که از دلتنگی

                                              چون ناله چنــــــگ بشنوم خون گریم »

.............

70/12/10

ع.ف

                       

ادامه نوشته

دلبری موقوف

دلبری موقوف

دلـــم بی بهانه می گیرد              غمت عاشقانه می گیرد

دلم چون بهانه می خواهد             غمت بی بهانه می گیرد

صبــــــــوری کنم بیایی تو               صبـوری کمانه می گیرد

سکوتم شبـــی شود ناله             که قلبـم شبانه می گیرد

نشینــــــــم به انتظارت تا              دلـــــــم را ترانه می گیرد

نبُر از منـــــی که رنجورم              که دل جــاودانه می گیرد

نکن ناز دلبـــــری موقوف              که جانـــت زمانه می گیرد

    اسفند 84

من که می خواهمت . . .

من که می خواهمت . . .

در بساطت همیشــــــه چایی هست

مهــــــــــــــــــربانیّ و دلربایی هست

آشنایان به گردتان جمعنـــــــــــــــــــد

بس که شیــــــرینی و صفایی هست

من که فــــــــــــــــــــــــــعلاً خرابتم آیا

قصــــــــــــد دیدار یا تجلّایی هست ؟

می رسم تا حضــــــــــــــور چندین بار

شاید این کار مــــــــن خطایی هست

مـن که می خواهمت ، دلم با توست

شاهـــــــــدم اشکی و خدایی هست

فکر و ذکرم فقـــــــــــط شما هستید

روز و شـــــــب در دلم دعایی هست

می خــــــــــرم ناز چشمتان یک عمر

با خرابت اگــــــــــــــــر وفایی هست

کارتان ، کار خـــــــــــــــــــوب علّافی

کار پر پـــــــــــــول و پر نوایی هست

دورتان پر همیشـــــــــــــــــه از آدم

چون که خون گرمی آشنایی هست

19/5/94

قرص قمـــــــــــر

قرص قمر                   

یوخدو بیرکس سولیرم من دردیمی بو دنیادا

یالقیــــــــزام من نینیوم دس یوخدو سولیرم یادا

محرم اولماز بیر نفر دوستان سورا دوس دردینه

یاد بیلـــــــــــــــــــرم دردیمی افشا ائدر بو دنیادا

درد الینن بزمیشم بیر چاره یوخدور دردیمه

هچ تاپولماز بیر نفر بو دنیادا مــــــــــــــن سودادا

من سنین تک گورمه میشم قاش کمان نازلی عذار

هچ تاپولماز بیر نفر بو دنیادا ســـــــــــــــن رعنادا

گوزلرین بیر آهو گوزونه بنزیر اونان گوزل

گورمیشم گوز چوخلار امّا من نه هـــچ بو شهلادا

ساچلارین بیر دسته سنبول تک اوزونن آسلانیپ

من بوجور ائدیم گمان قرص قمــــــــــر دور دبیادا

سینه وی فکر ایلدیم درده سپر دور سسله سم

قلبوی مـــــــــــن بولمه زیدیم گیزلنیپ دور خارادا

من آیا اولدوزلارا  اوتروپ جفانلان چوخ قه در

یازموشام ســــــــــــوز شعرگونه امّا نه بو شیوادا

16/10/71

عشق یعنی هستی ! . . . ( وجود داری )

عشق یعنی هستی ! . . .

لرزه بر کوه روانم زده عشق

تیشه غصه به جانم زده عشق

عشق یعنی همه هستی من

شیشه غم به لبانم زده عشق

عشق یعنی سبب ترجمه آیه نور

عشق یعنی خود نور

بودن از حسّ محبّت رنجور

بودن از پیش عزیزانت دور

. . .

عشق یعنی دیدن

عشق یعنی گلی از باغ محبّت چیدن

عشق یعنی متبلور شدن دل ، شدن دل ذرّه

شدن ذرّه دل پر از درد

پر از حس

شدن ذرّه دل سرشار از حسّ تعلّق به وجود

. . .

عشق یعنی هستی

یعنی آغاز تجسّم شدن مطلق غم های کثیر

یعنی آوار فروآمده سقف خیال

بر سراپرده محراب ضمیر

بر سراپرده آباد دل هرچه امیر

بر سراپرده ویران دل هرچه اسیر

. . .

عشق یعنی به عدم رفتن و گم گشتگی ناب در اندام توهّم ، مستی

عشق یعنی هستی !

عشق یعنی نه به حالت پر حالت

از عدم برگشتن

و دل از بودن و ماندن کندن

 و به غم خندیدن

 و لب و لوچه غم بوسیدن

. . .

عشق یعنی به وجود آمدن نقشه شیرینی غم

 با نرمی

عشق یعنی به وجود آمدن حسّ پریدن به فضا

با هیجان ،

از دل و جان ،

با همه خون گرمی

عشق یعنی نرمی

عشق یعنی گرمی .

73/10/19

گفتم . . .

شعری که برای این پست در نظر گرفته ام ترجمه شعر ترکی علی آقا واحد شاعر آذر بایجانی است که وقتی دانشجو بودم در تربیت معلم مرکز تبریز به تاریخ 76/9/22 از روی دیوان خود شاعر شعر « دیدیم » خواندم و به فارسی برگرداندم . لارم است بگویم که آن روزها نام شاعری « شهاب » را برگزیده بودم که بعدا بنا به عللی رها کردم .

گفتم . . .

گفتم : ای غنچه دهان خون چه روان کرده دلت ؟

گفت : ما را چه که از عشـــــق فغان کرده دلت

گفتم : انصاف ! اذیّت نکنـــــــــــــم عاشقتم . . .

گفت : رازم به جهان فاش و عیـــــــان کرده دلت

گفتم : از شوق رخـــــــــت گریه به چشمم افتاد

گفت : بیهوده ز غـــــــــــــم گریه روان کرده دلت

گفتم : اندک نکشیدم ز دو چشـــــــمت حسرت

گفت : بی فایده چشــــــــــمت نگران کرده دلت

گفتم : آخر که اسیـــــــــــــــر غمِتَم ! فایده کو ؟

گفت : ز اوّل که در این عشــــق زیان کرده دلت

گفتم : آن آتش عشــــــــــــقت چه کند تاثیری ؟

گفت : می ســـوزی و آوخ ! چه گمان کرده دلت

گفتم : ای گل که از اوّل من گــــــــــم عاشقتم

گفت : روحــــــت ز چنین عشق جوان کرده دلت

گفتم : آواره کویت چو شــــــــــــــــهابم همه روز

گفت : واحد ! که چه خوش جای مکان کرده دلت

( ترجمه ) شعر از : عادل فنائی

ادامه نوشته

چند دوبیتی . . .

الهی . . .

الهی چشـم شهلایت بنازم

به دور گردنت دستـی بیازم

میان گیســـوانت بر دل خود

ز دست غصّه ایمنگه بسازم

70/1/14

معلّم . . .

تویی مـــــــــــوج دل دریای حکمت

که هستـــی حاصل دریای حلمت

تو می پیچی چو نوری در سیاهی

کنار ساحـــــــــــــل دریای خدمت

70/2/19

اسیر پرتو مهتاب . . .

نمی دانم چـــــرا بی خوابم امشب

اسیـــــــــــــــــر پرتو مهتابم امشب

دو چشمانم به سوی کهکشان ها

سرازیـــــر از دو چشمم آبم امشب

70/6/8

مرگ . . .

ز طفلـــــــــــی تا کنون تا یاد دارم

ز مرگم در خوشـــــــی یادی نیارم

به یاد مرگ خویش آن گاهی افتم

که افتد ســــــوی گورستان گذارم

71/2/20

دریغا . . .

دریغــــــــــا از فسون آدمی زاد

دریغــــــــــــا از جنون آدمی زاد

که او تشنـــه بوَد خاک زمین را

زمین ، تشنه به خون آدمی زاد

71/6/8

نغمه زندگی( برای همسرم ناهید ) ؛

نغمه زندگی( برای همسرم ناهید )  ؛

زندگی در دستان من چون موجی خواهد بود

که هرآن گاه که بخواهم

موج های سنگین باد یأس را

 از قایق دقایق تنهاییم

با نیروی پاروی صبر و عشق

 توانم که پارو کنم

و افسار اسب سرکش دنیا

در دست من مرکبی رام خواهد شد

که هر کجا که بخواهم

به هر کجا که بخواهم

 توانمش که به تقریب آورم.

..........

نغمه ساز زندگی غمگین نیست

 بار غمی که از هیچ و پوچ کوله کرد ه ام

 بار سنگین نسیت

 در نزد من

انسان

– چنان که گفته اند – 

رنگین نسیت

مرداب های یأس ،

 خشک و زهرآگین نسیت .

..........

آفتاب عشق

ـ نور افشان –

هرآنم نگاه می کند

 امید با تو بودنم ناهید!

سلام جاودان

تا ابدم بدرقه راه می کند

نامی که به وقت وصالت گرفته ام

تا جایی فراتر از اید

نام مرا شهره آفاق می کند

×××××××××××××××××

دور و بر 77-78

سجده بی ذکر

سجده بی ذکر

مرا امشب سرای سینه خالی است         

                          چو ابر سال های خشکسالی است

نیایش های من کوتاه و غمگین              

                                جبینم قهر با رج های قالی است

نشاطی آرمانی در دلم هست          

                              که امر فوق خود کار محالی است

نمازم سجده ای بی ذکر دارد             

                               شب تاریک سجده این روالی است

نقوش منجمد در لوح ذهنم          

                           تجسّم کرده ی عشقی خیالی است

تلنگرهای ذهنم ، روح جاوید             

                                     روال روح زنده بی زوالی است

سکوت و خلوت و تاریکی و شب        

                              شب و تاریکی و کوری و لالی است

شب و بوی شب و شب بوی تازه       

                               بسا شاید خدا در این حوالی است

من و تاریکی و تیک تیک ساعت        

                    خوشم این لحظه و این لحظه عالی است

 

81/9/16

سال منجمد

سال منجمد

چون خیالم منجمد گردیده است          قیل و قالم منجمد گردیده است

شمع شورم می زند سوسوی غم                اشتعالم منجمد گردیده است

دیگر احساسی برایم زنده نیست            شور و حالم منجمد گردیده است

آسمان صاف است و نرم و مخملی               آه ! بالم منجمد گردیده است

وقت ساکن در عبور لحظه هاست             ماه و سالم منجمد گردیده است

سوت و کوری رگ دوانده در دلم          چون که عالم منجمد گردیده است

در رگ شعرم نه خون سابق است             چون روالم منجمد گردیده است

 

سه شنبه 76/9/12

تعلّقات خاطر اندر پیچ و خم چند رباعی . . .

تعلّقات خاطر اندر پیچ و خم چند رباعی . . .

و امّا بعد :

 

غصه

 

گر با دل من ستیزه دارد غصه                 گو هر چه که خواهد سرم آرد غصه

 

دیریست که من به غصه عادت دارم                     از مرگ بزرگ تر ندارد غصه

×××××××××××××××××

چشم و چراغ

 

وقت است سرا پا همه فریاد شوم               افغان شوم و ناله شوم داد شوم

فریاد ز غم سر دهم ای چشم و چراغ          شیرینی اگر بگو که فرهاد شوم

××××××××××××××××

لحظه به لحظه

شب تا به سحر ناله کنم داد کنم          با ناله خـــــــرابیِ دل آباد کنم

جز ناله چه چاره دارم او را شاید          هر لحظه به لحظه لحظه ام یاد کنم

×××××××××××××××××

پاسخ فریاد

آن رفته جواب گرم فریادم بود           فریاد رس ناله بیدادم بود

منعم نکنید غافلان ! از یادش           یاد آوریش پاسخ فریادم بود

××××××××××××××××

 سراب

یاد آوریش باعث آزادی بود         آزادی از آزادی و دلشادی بود

آن آمدن و رفتن کوتاه فقط         خوابی و سرابی جهت یادی بود

××××××××××××××××

    قید تعلقات

آن رفته عزیزی که غمش شادم کرد              از قـــــــید تعلّقات آزادم کرد

آزادی من در گرو عشقـــــش بود              امّا غم عشق خویش صیّادم کرد

اسیر دست تقدیرم

اسیر دست تقدیرم  . . .

بیا جانا به بالینم سحرگه سایه وار آخر

                               که تا در چنبـــــــــــــــر زلفت لبم آید به کار آخر

بکش دست محبّت بر سرم از لطف تا آید

                               نهال عشــــــق من با دست پر مهرت به بار آخر

بیا با پرتو نور جمالت خیـــــــــس نورم کن

                               سیاهی را بخشکان ریشه در شب های تار آخر

مرا با غمزه ترساییت جانی دگـــــــر بخشا

                              که تا با غمزه ای دیگر کنـــــــــــم راهت نثار آخر

کنی گر جام دل با مِهر ، پُر ، پَر می کشد روحم

                             به باغ سبــــــــز خوشبختی شبی دیوانه وار آخر

کن ای دلبر پر از صهبای مهرت ساغر چشمت

                              که با مهرت خزان عمــــــــــــر من گردد بهار آخر

لبالب پر کن از بوسه شبی مینای لب ها را

                              بنوشان و ببخشا بر لبانـــــــــــــــــــم اعتبار آخر

اسیـــــــــــر دست تقدیرم گرفتار حصار غم

                             به تقدیرم مشــــــــــرّف شو بلرزان آن حصار آخر

 

چند دوبیتی . . .

چند دوبیتی . . .

 

 

 

روح و روان

 

تو را در اوج کوه آرمانم

 

روان پنداشتم بر جسم و جانم

 

ولی هرگز ندانستم که روزی

 

چنین گیری ازم روح و روانم

70/1/12

 

××××××××××××

 

بترسا

 

تو ترسایی دلم مرده بترسا

 

دمی محنت پذیرا و میاسا

 

بیفشان نور عشقت بر وجودم

 

به سحر بی همانندت پریسا !

70/1/13

 

××××××××××××××

 

آفتاب عالم افروز

 

تو دریایی و من قطره میانش

 

من اختر هستم و تو کهکشانش

 

تو هستی آفتاب عالم افروز

 

که هر کس خواهدت بر آسمانش

70/6/6

 

××××××××××××

 

لوچ تو کوچه

 

ز دشت آسمان بخت لوچی

 

شبی ای ماه کولی وش نکوچی

 

که بعد از کوچ تو لوچ تو کوچه

 

ز تنهایی کند احساس پوچی

70/8/18

 

××××××××××××××

 

گم کرده راه

 

خدایا بنده ای گم کرده راهم

 

 که ره گم کردگی باشد گناهم

 

ولی با این همه در گاه و بی گاه

 

به سوی عفو تو باشد نگاهم

71/6/8

 

بهار وصل. . .

 

بهار وصل. . .

 

با یاد تو نهال عشق را

 

در بطن سینه ام

 

خواهم نشاند

 

تا شاید بهار وصل را

 

دعوت کنم به مهمانیش

 

که سازد پر از شکوفه اش

 

آیا اگر بهار تو باشی

 

نهال عشق را

 

خواهی به بار آوری

 

. . . .

 

من بهار وصل را

 

از دخمه های روزگار جسته ام

 

ولی هنوز

 

دست خالی و دل پر از کینه ام

 

ایتک بگو

 

تا بهار را کجا جستجو کنم

 

که من هر چه گشته ام

 

بهار را ندیده ام

 

گویی مرا افسون کرده اند

 

. . . . .

 

تبر درخت را می جوید

 

درخت آفتاب را

 

آفتاب یخ را

 

یخ زمستان سرد را

 

زمستان بهار را

 

 بهار آن دم ترسایی تو را

 

تو مرا و من تو را

 

چون نهایتی

 

نهایت وجود

 

. . . . .

 

اینک به هم رسیده ایم

 

اما چه فایده

 

گل امید دیگر فسرده است

 

چون ،

 

تبر درخت را خمیده است

 

درخت آفتاب را نیافته

 

آفتاب یخ را فسرده است

 

یخ زمستان را نیافته

 

زمستان بهار را به کام برده است

 

بهار هم تو را نیافته

 

. . . .

 

تو مرا اکنون یافته ای

 

از بلور درد برانگیز هجرها

 

از کویر هولناک غصه ها

 

از ورای دردها

 

از سیاهی فراق

 

از میان خیل عاشقان

 

از طنین مرگ زای دادهای بیدلان

 

به هنگام بارش عذاب

 

. . . . . 

 

اما هنوز من

 

دورم از تو یادگار فصل عشق!

 

باید بجویمت هنوز

 

تا بیامدت از قعر قلب پر قساوت فراق

 

آیا دوباره می شود که باغ درد را

 

با بهار وصل

 

به دنبال هجر پرستیز

 

همنوا کنم ؟

 

کاش می شد این !

 

کاش می شد این !

70/12/11

کج نشستم . . .

 

کج نشستم . . .

 

در غروب شادی از جاده برون افتاده ام              

 

                  غفلتی کردم به ایـــــن دنیای دون افتاده ام

 

در ورای پـرده بی رنگ و بی بوی عدم          

 

                    گوهری بودم که از جنّــــت برون افتاده ام  

 

 چون کبوتر می زدم پر در فضای نیستی           

 

                  نیستی بینی  به دامــــــی نیلگون افتاده ام

 

 غافلی بودم به دور از هر امانت هر خیال           

 

                   خائنی هستـــــم لگد خورده کنون افتاده ام

 

ساکنی بودم به دور از هر تکان و ارتعاش           

 

                      لرز لرزان در خــــــم کوی سکون افتاده ام

 

فارغی بودم به دور از هر غمی هر غصه ای       

 

                   سیر جنّت می نمودم ، در جنـــــون افتاده ام

 

در حریم عشق پاکش پرتوی بودم عزیز               

 

                   خوردم از گندم شکرخوردم به خون افتاده ام

 

سجده می کردند بر من کلّهم جن وپری               

 

                    شد طمع شیــــطان راهم گـر زبون افتاده ام

 

آدمی بودم الف قامت ، کلاهم گشت کج            

 

                   کج نشستم  مثل واوی بیـــــن نون افتاده ام

 

ابریشم شعر

 

ابریشم شعر

 

این شعر را زمانی که دانشجو بودم ( سال 73 ) در کلاس درس جناب آقای استاد « پورجنّت » از اساتید تربیت معلم دانشگاه تبریز ( که اگر هستند خدا یرایشان طول عمر و سلامتی بدن عطا کند ) نوشته ام و ایشان متوجه شدند و با کمال متانت و تبسم پدرانه درس را برای چند لحظه رها کردند و خواستند برایشان و برای سایر دانشجویان بخوانم . ومن خواندم و خود خاطره زیبایی از دوره دانشجویی شد برایم .

 

چقدر احساس خفتن می کنم من

و ز آن احسـاس گفتن می کنم من

 

لعاب درد را بلعیده با زخــــــــــــم

به روی تیـــــغ خفتن می کنم من

 

ز بس شمشیر غـــــم قلبم دریده

از آزاریــــــــش پُفتن می کنم من

 

در این خاک غزل در ساعت عشق

گلی هستـم شکفتن می کنم من

 

کتاب هجـــــــــــــــر را با خامه وصل

به دست خویش سفتن می کنم من

 

نهال ذوق من در پیش غـــــــــم خوار

به بــــــــــــر افتاده رَفتن می کنم من

 

که تا بار دگــــــــــــــــــــــر ذهنم بزاید

لغات ذهــــــــــــــن رُفتن می کنم من

 

نمی بافم دگــــــــــــــــر ابریشم شعر

به زخــــــــم خویش کُفتن می کنم من

......................

تربیت معلم مرکز تبریز ( 74 )